mean streak

i have this bad BAAAAD habit of having a mean streak towards people who look like they are way easy to make fun of and contradict. even if all they have are ideas that are easy to contradict, i go on my mean streak and have a fun fun FUN time bashing them until they're ready to give up.

i was reading this girl's blog and she said she had NO REGRETS. i ask you, does anybody really have none? sure, you may say you don't regret anything now. but at one point in time, i'm pretty sure you did. that still makes them regrets, although not present. they. are. still. REGRETS.

then there are my observation and deduction skills. they are weird and they go into hyperdrive late at night. like right now. if you weren't here, why would you go there? to parade yourself in front of this other person and make that person think that you're soooooo great and well and fine that the other person will just be sad because that other person has another new person and not the old person that that person had? oooh, i don't think you should, dear.

yes, here i go bashing. i've been bashed before. DIRECTLY. my dear, if you think this is you i'm bashing, you could be right. but you could be wrong too. don't take it personally. i'm just making a point. so... anyway. my point is... (points at mole near mouth)

recording artist!

actually, isa sa mga pangarap ko ang maging recording artist. pero hindi yun ang gusto kong ikwento ngayon. ang ikukwento ko ay ang adventures ng grupo namin sa PI 100 sa pagrerecord ng presentation namin. hahaha.

nung una akala namin seven lang kami sa grupo. ako, si alex, si mariel, si abet, si irene, si mark, at si choles. pansinin natin ang kawalan ko ng paggalang sa kahit sino mang mas matanda sa akin sa kanilang lahat dahil hindi ko naman alam kung anung batch nila. anyway...

ayan, groupmates kami sa PI at kahapon kami unang nag-meet at nagrecord. august27 2008. tungkol sa kababaihan sa noli. ang dumating lang nung gabi a anim, hindi kasama si mariel. so kaming anim lang ang nag-record. nakakatawa kami. para kaming mga timang. hindi ko alam kung anung nakakatawa sa mga nasa script namin. hehehe, actually alam ko. chos.

ayan. hinding hindi kami maka-recover sa pagtingin ni mark kay irene tuwing sasabihin ni mark yung "honey". e hindi naman siya makikita. pang-emote? hahaha.

hindi din kami maka-recover sa oscar-winning delivery ni albert sa lines ng asawa ni sisa at ni basilio. winnerest.

and, opchors, dabest ang pagsasabi ni choles ng kaniyang most memorable line:

"hoy bitch. wag kang magmaganda diyan."

sayang eh, wala ako nung banahaw. badtrip.

anung nerve ba ang dahilan ng excessive release of prostaglandins sa aking uterine area?

sige, at ako na ang may pambihirang hangover ng neurophysio.

masakit ang puson ko. sa mga taong naexperience na ako sa mga ganitong pagkakataon, here we go again. masakit talaga siya. nahihirapan akong kumilos sa sakit. sori sa team, hindi ako nakapraktis ngayon dahil subrang sakit.

naisipan kong i-search sa internet ang dahilan kung bakit nagkakaron ng dysmenorrhea ang mga babaeng wala namang ginagawang masama sa kanilang uterus at obaryo. ang sabi lang daw e nagrerelease tayo ng prostaglandins kasi nawawasak ang endometrial lining. sabi pa, sa mga nakakaawang babae daw na nagkakadysmenorrhea, mas mataas daw ang frequency ng contractions ng uterus natin. namin. chos.

hinahanap ko kung anung nerve ang pwedeng may pakana nito. pero wla akong nakita. nasalisod ko ang inferior hypogastric nerve plexus, pero hindi ko alam kung anung papel niya sa pagsakit ng puson ko at ng marami pang ibang babae.

anyway. yun lang. masakit ang puson ko. babay :)

RIP mousy T7R3 (ata). january 2008-august2008

kunya-knuyariang timeline ng mga nangyari kahapon. o e ano naman ngayon kung hindi accurate ang impormasyon ko? basta.

12:03am - kakatapos ko lang ata nito maligo. at busyng busy ako sa panonood ng powerpuff girls. napicture-an ko ang ilang mga sandali ng kakyutan ni buttercup. pero alam kong kebs lang kayo.

1:00am - o alinmang oras na kalapit lamang niya, dagdagan o bawasan ng labinlimang minuto. hibernate na.

4:30am - nagising ang diwa ko dahil natandaan kong SP day na namin. huwaw!

5:00am - bihis at handa na. kaso wala pang gising at hindi ko alam kung asan ang susi. tulog uli tayo...

5:27am - nahanap ang susi. lumabas ng bahay, nagpuntang mercury. NANG BIGLANG...

5:35am - NAIWAN KO ANG POMELOOOOOO!!!!!

5:47am - nakauwi, naghintay ng magbubukas ng pinto. nakuha ang suha matapos ang ilang sandali ng paghihintay at pagtambay sa labahan. umalis, nagpuntang headhouse. time to shine!

5:50am-3:20pm - nakakulong sa loob ng headhouse. mabuti nalang pwede na magbukas ng fan. compute ng formulation. compute ng kung pano mag-eextract ng pectins. compute ng kung pano gagawa ng cimetidine suspension. compute compute. ayan na si mam dee. ops. paalis na din pala siya. ayan... magpapaulcer na ng daga. chenenen... isang oras... ayan, treatment naman...

      sa gitna ng 9:00am at 10:00am - nakapatay ako ng daga dahil sa paggagavage ng pectin solution. hinding hindi ko na ito uulitin.

tapos nun isang oras nanaman at pinatay na sila. huhuhu. tapos binuksan, kinuha ang stomach fluids, inexcise ang stomach at duodenum. ayan.

1:50pm - lunch! care of tita melba's (the official take-out pipol of Zoo120 ST-2L groups 1and3). yummehhhh.

2:20pm - clean up. pack up. linis. pero teka. najejebs na us.

3:20pm - nakapagbayad partially kay ellabebeh. pumuntang church. nakajebs (sa wakas!). nagpraktis. but wait!

3:49pm - HINDI MAKAHINGA ME!

hanggang 5:30 pm - HINDI PARIN ME MAKAHINGA!

hinatid pauwi [salamat ron :)]. naligo. dinala sa ospital. naresetahan. bumili ng gamot.

11:15 or so pm - tapos na ang araw ko.

but then again. MAYBE NOT.

sira ang lafftaff ko. sira siya. ayaw niya mag-on. nagbiblink lang yung ilaw ng caps lock. pero hindi naandar yung hard disk. badtrip eh. hindi ko na alam gagawin kooooo.

sana hindi nalang ako nagmultiply ngayong umaga. sino ba kasi nagsabing puntahan ko yung mahiwagang site na yun? wala naman diba? e sadyang intrimitida lang ang kabuhayan ko. ayun tuloy. may panira ng araw na lumabas. actually, wait.. hindi panira ng araw. panira ng LINGGO. that's right. uhuh. uhuh. uhuh..

i never did like people who lie a lot. i never liked people who would say one thing and then do something else. kaya nga ayoko sa sarili ko kadalasan. pero mas lalong ayoko yung kapag kala mo ok. sige, tiwala to the maxxxxx ka. BUT THEN AGAIN. MAYBE NOT.

hindi dapat pinagbibigyan ang ganun eh. nakakaubos ng lakas. nakakasira ng araw (linggo pala). kahit matagal na. kahit marami na nangyari simula noon hanggang ngayon. kahit sabihin na nating tapos na yun at hindi na mauulit. aba. e pano kung maulit nga? nagawa na niya noon e. what makes me think na hindi niya kayang ulitin?

raaaaawrgh. isang magandang umaga, pilipinas!

BUT THEN AGAIN. MAYBE NOT.

smells like... fun!

ilang beses niyo na naexperience yun? yung masaya at matiwasay kang naglalakad sa isang matahimik na lugar. ngingiti-ngiti ka pa kasi parang walang pwedeng sumagabal sa kagandahan ng araw mo. nang biglang... TEN TENENEN!!! may isang walang kasing salaw na amoy kang naamoy! yung tipong haluhalong kabahuan ng buong mundo e andun sa iisang experience na yun. o diba?

maraming pagkakataong naranasan ko yun sa loob ng minamahal nating gusaling itago na lamang natin sa pangalang INSTITUTE OF BORROWING AND SHARING. wala lang. naglalakad ka sa isa sa mga pasilyo nang biglang BOOM! smells great!

may lunas ba ito? aba, malay ko. minsan wala na tayong magagawa kung hindi magtakip ng ilong at mag-isip ng iba pang mas masasayang lugar. kaso nga lang e araw araw naman kinakaharap ang ligayang tinatawag nating INSTITUTE OF BORROWING AND SHARING. kaya, well... magdusa nalang tayong magkakasama.

mwah.

anung tawag sa ganun?

hindi ako mahilig magsuot ng dress. hindi kasi ako komportable ng hindi ako makaupo na magkahiwalay ang legs ko. e kapag nakadress kailangan demure. kailangan girly. kailangan feminine. e sa bargas ako e. pano ba yun?

na-feel mo na ba na pantal pantal yung buong katawan mo? pati yung fez mo at yung likod mo. pati mga gitna ng daliri mo? wag niyo nang asamin. nakakairita.

sing your sciatic nerve out!

naaaliw ako sa songs ni corrinne may. nag-eenjoy ako kumanta kasi ang ganda ng lyrics. napakasarap kumanta. mataas ang songs pero carry lang. head tone kung head tone. lumabas man ang external jugular ko at bumaluktot man ang sciatic nerve ko. exciting!

memorable lines from memorable songs:

"i've got work piled up to my head. all i want to do is jump into bed and wash away my troubles with lemonade." - from Little Superhero Girl

"i'm not too proud of some things i've done in my life. the skeletons in my closet are too big fro me to hide. yet you choose to be on the side of me, on the side of me. blessed charity, you're on the side of me, on the side of me." - from On the Side of Me

"i remember when nobody cared but you." - On the Side of me parin

"take a look at the ordinary. don't need to look for paradise. you could be next to an angel in disguise." - from Angel in Disguise

"all i need is a good disguise, on nobody can recognize" - Little Superhero Girl ulit

"save me from this place. heaven knows i'm falling for you, my sweet embrace. heaven knows, heaven knows i've been waiting for you." -from Save Me

"i thought had it figured out but you came and turned my whole world upside down." - Save Me parin

"even though it breaks my heart to know we'll be so far apart, i love you too much to make you stay. baby, fly away." - from Fly Away

****abangan ang susunod na flood. hohohohoho. sing your sciatic nerve out!